Zoeken

Besparen in onderwijs?

De vraag of er wel of niet moet bespaard worden in onderwijs is vrij eenvoudig te beantwoorden: neen. Wil dit zeggen dat we rustig kunnen verder doen zoals we bezig zijn: ook hier neen.

Het is duidelijk dat er wat moet gebeuren binnen het onderwijsveld. Of moet ik zeggen… opleidingsveld? Vandaag de dag wordt er heel wat ingezet op opleidingen, ontwikkelen van talenten, heroriënteren van medewerkers, loopbaanbegeleiding, jobcoaches, trajectbegeleiders, zorgstructuren, werkplekleren, … En dat die middelen niet altijd even goed worden besteed moeten we durven erkennen.

Net zoals werk en privé steeds vaker in elkaar overlopen stel ik vast dat ook publieke en private opleidingsverstrekkers vaker op dezelfde markt actief zijn. Voor mij blijven context en finaliteit de belangrijkste aspecten waarop je opleidingen kan organiseren.

Ik hoor regelmatig dat studenten of cursisten bij afstuderen nog een leerproces voor de boeg hebben wanneer ze bij een werkgever  terecht komen. ‘Wanneer een student een opleiding heeft gevolgd bij vdab of Syntra hebben ze meer succes op tewerkstelling en kunnen ze sneller worden ingezet’ is dan vaak de teneur uit dergelijke gesprekken. Begrijpelijk voor een werkgever die zijn investering zo snel als mogelijk wil zien renderen.

Meer nog, er wordt zelfs overwogen om ongeschoolde werknemers binnen het bedrijf zelf op te leiden…. Het moet gezegd, het stemt tot nadenken in het onderwijsveld.

Wat onderwijs net anders maakt is de aanwezigheid van de maatschappelijke opdracht om jongeren of jongvolwassenen te vormen. Onderwijsinstellingen brengen jongeren of jongvolwassenen net wat meer bij dan de zuivere beroepsopleiding. Een kritische ingesteldheid, zelfsturing, sociale vaardigheden en zoveel meer…

Een regelmatig gehoorde bezorgdheid (en dat is positief geformuleerd) is de ‘traagheid’ van het onderwijs. Het logge onderwijssysteem is onvoldoende snel in staat om in te spelen op de steeds sneller wijzigende opleidingsnoden… En dat klopt. Het opstarten van opleidingen is voor onderwijs een bijzonder log en lang proces. Je bent al gauw 3 jaar verder vooraleer je een opleiding effectief kan implementeren in het veld en dat is lang, veel te lang.  Er zijn te veel niveaus die tijdens een opstart hun oordeel/advies en andere moeten/willen/kunnen uitspreken (middenveld, parlement, commissie, inspectie, AKOV, …).

We spreken vaak over de flexibilisering van het secundair of hoger onderwijs. Het lijkt me ook de tijd te zijn dat we durven werken aan een sterkere flexibilisering van het onderwijssysteem zelf.

Ik kijk er alvast naar uit.

0 keer bekeken
  • Black Facebook Icon
  • Black LinkedIn Icon