Zoeken

(be)Houden van beginnende leerkrachten

Staat u nog graag voor de klas? Ja, u daar. Ja? Dan bent u een van die personen die ik graag zou willen koesteren. Neen, niet op die manier, maar ik koester je leerkracht-zijn. Het is verre van evident om de dag van vandaag voor het onderwijs te blijven kiezen.

Mijn vader was leerkracht en werd  later ook directeur van een lokaal schooltje. U kent dat wel, zo’n kleine jongensschool in het dorp waar ongeveer iedereen van de wijk naartoe ging. Tijdens de schoolfeesten of taartenslagen stonden de ouders zich uit de naad te werken om de schoolkas te spijzen, en zorgden ze er mee voor dat de bos- of zeeklassen voor iedereen betaalbaar bleven. Van ski- of Rome reizen was nog geen sprake…

Het was een periode waarin men veel respect had voor de leerkracht die weliswaar vrij klassiek maar toegewijd les gaf aan zijn discipelen. De tijd waarin een vrouwelijke leerkracht niet in de jongensschool kon beginnen omdat ze de jeugdige harten sneller zou kunnen laten slaan. Respect dus…

Hoewel ik ‘als zoon van’ nooit een onderwijscarrière ambieerde – ik was volgens de leerkracht economie voor de commerciële wereld voorbestemd- ben ik bijna 11 jaar met plezier in het onderwijs aan de slag. In vergelijking met vaders tijd is er wel een en ander veranderd, in goede en in minder goede zin.

Een van die veranderingen is de mate waarin de leerkrachten gekoesterd worden voor hun rol die ze in de lokale maatschappij opnemen. Leerkracht zijn is niet meer hip, sterker nog, leerkracht zijn is een noodoplossing voor wanneer de combinatie werk gezin in een privé organisatie te moeilijk wordt. Gelukkig zijn er evenveel positieve verhalen te horen van beginnende leerkrachten die het gemis van een sociaal engagement in hun vorige job wilden counteren en resoluut hebben gekozen voor maatschappelijke engagementen in plaats van de harde cijfers.

De realiteit is dan ook dat er heel wat zij-instromers zijn. Dit zijn leerkrachten die eigenlijk geen leerkrachtenopleiding (de vroegere ‘regenten’)  hebben gevolgd, maar via een andere weg in het onderwijs aan de slag gaan. De waarde van deze leerkrachten is niet te onderschatten. Heel vaak brengen ze bakken ervaring mee die ze hebben opgedaan tijdens hun ‘jaren in de privé’, en zorgen er zo mee voor dat er binnen de schoolmuren ook een grotere diversiteit aan leerkrachtenprofielen is.

Deze beginnende leerkrachten moeten we sterker kunnen ondersteunen en koesteren. 1 op 4 van die starters verlaat het onderwijs binnen de 3 jaar. Daarmee doen ze het slechter dan hun kinderen waarvan er 1 op 6 het onderwijs vroegtijdig verlaat.

Vorige week zat ik met de kinderen in de speeltuin. Een van de ouders van een klasvriendje was daar ook en bleek dat ook zij de stap naar het onderwijs wou zetten. Jurist van opleiding en aan de slag bij een notaris zou ze heel wat leuks kunnen vertellen in een klas waar bijvoorbeeld recht gegeven wordt. Ze vertelde me dat ze momenteel de opleiding tot leerkracht volgt, maar dat ze gedemotiveerd raakte door de manier waarop de lectoren de beginnende leerkrachten vormde. In plaats van hen uit te dagen, te stimuleren om te ontdekken en hen te begeesteren door al die waardevolle en positieve kanten van het leerkrachtenberoep te benoemen werden ze ontmoedigd. De mallemolen van de benoemingen (die ze van mij trouwens  morgen mogen afschaffen), de planlast, de respectloosheid van leerlingen tegenover leerkrachten namen de bovenhand en zorgden voor twijfel binnen de groep.

Ja u daar, binnen de groep, graag wil ik u koesteren en zeggen dat het onderwijs een zeer nobel en dankbaar iets is. Ik wil u vragen om door de schijnbaar logge structuur te kijken en de mogelijkheden te zien van wat u voor onze toekomstige generaties kan betekenen.

Werken in het onderwijs is zeer dankbaar. En dat, beste nieuwe collega, zouden heel wat meer onderwijsmensen moeten uitdragen.

Ik wens u alvast een zeer boeiende tijd toe!

1 keer bekeken
  • Black Facebook Icon
  • Black LinkedIn Icon